قند را لعل شکرریزش مکرر می کند

وصف ماه من چو شعری را منور می کند

آفتاب از مطلع آن شعر سر بر می کند

لعل را لعل سبک روحش همی دارد گران

چشم مستش کرد با جانم بدور لعل او

آنچه ساقی با خرد در دور ساغر می کند

فصلی از دیباچه حسن تو می خواند بهار