فصلی از دیباچه حسن تو می خواند بهار

قند را لعل شکرریزش مکرر می کند

چشم مستش کرد با جانم بدور لعل او

آنچه ساقی با خرد در دور ساغر می کند

لاجرم رخسار گل را از حیا تر می کند

چون رخت نقش چین را بر نمی خیزد ز دست

صورتی از هرچه او با خود مصور می کند