چون رخت نقش چین را بر نمی خیزد ز دست

آنچه ساقی با خرد در دور ساغر می کند

فصلی از دیباچه حسن تو می خواند بهار

لاجرم رخسار گل را از حیا تر می کند

صورتی از هرچه او با خود مصور می کند

تا نشاند آرزوی نرگس بیمار تو

ناردان اشک رویم را مزعفر می کند