صورتی از هرچه او با خود مصور می کند

فصلی از دیباچه حسن تو می خواند بهار

لاجرم رخسار گل را از حیا تر می کند

چون رخت نقش چین را بر نمی خیزد ز دست

تا نشاند آرزوی نرگس بیمار تو

ناردان اشک رویم را مزعفر می کند

دارم از عشق قدت شکل مه نو در درون