آنچه ساقی با خرد در دور ساغر می کند

لعل را لعل سبک روحش همی دارد گران

قند را لعل شکرریزش مکرر می کند

چشم مستش کرد با جانم بدور لعل او

فصلی از دیباچه حسن تو می خواند بهار

لاجرم رخسار گل را از حیا تر می کند

چون رخت نقش چین را بر نمی خیزد ز دست