من که چون آینه ام یکرو و صافی دل چرا

گر میان هر دو گردونم مخیر می کند

هندوی گیسو به پشتت شد قوی، وز پشت تو

شیر مردان را به گردن سلسله در می کند

دم به دم آینه ام را دم مکدر می کند؟

هرکه در کوی هوایت می نهد پای هوس

روز اول ترک سر با خود مقرر می کند