هندوی گیسو به پشتت شد قوی، وز پشت تو

زندگانی جان بدان شکل صنوبر می کند

خاک پایت می کنم بر آب حیوان اختیار

گر میان هر دو گردونم مخیر می کند

شیر مردان را به گردن سلسله در می کند

من که چون آینه ام یکرو و صافی دل چرا

دم به دم آینه ام را دم مکدر می کند؟