فکر در مدح تو چون بی دست و پا بیگانه است

کیمیای التفاتت خاک را زر می کند

هرکه را مستوفی رایت قلم را بر سر کشید

کاتب اوراق نامش حک ز دفتر می کند

ز آشنا گو آشنا در بحر اخضر می کند

آسمان بربست دست دشمنت، خونش بریز

گرچه خون خود در عروقش فعل نشتر می کند