گرچه خون خود در عروقش فعل نشتر می کند

فکر در مدح تو چون بی دست و پا بیگانه است

ز آشنا گو آشنا در بحر اخضر می کند

آسمان بربست دست دشمنت، خونش بریز

دشمنت را در درون ازحقد رنجی مزمن است

رو جوابش ده که سودای مزور می کند

دشمن برگشته بخت توست روباهی که او