ز آشنا گو آشنا در بحر اخضر می کند

هرکه را مستوفی رایت قلم را بر سر کشید

کاتب اوراق نامش حک ز دفتر می کند

فکر در مدح تو چون بی دست و پا بیگانه است

آسمان بربست دست دشمنت، خونش بریز

گرچه خون خود در عروقش فعل نشتر می کند

دشمنت را در درون ازحقد رنجی مزمن است