کسی را که سوده است سر بر سماک

ز پستی به بالا نهادی قدم

شد آن یرو بالای من سرنگون

به خاک سیه میل دارد کنون

چه سود است چون می رود زیر خاک

جهان غره عمر من تلخ کرد

همان عیش می بر دلم تلخ کرد