همان عیش می بر دلم تلخ کرد

کسی را که سوده است سر بر سماک

چه سود است چون می رود زیر خاک

جهان غره عمر من تلخ کرد

هواب بتان رفتم از سر بدر

به یکبارگی عقلم آمد به سر

سعادت کسی را بود راهبر