جهان غره عمر من تلخ کرد

به خاک سیه میل دارد کنون

کسی را که سوده است سر بر سماک

چه سود است چون می رود زیر خاک

همان عیش می بر دلم تلخ کرد

هواب بتان رفتم از سر بدر

به یکبارگی عقلم آمد به سر