کنون گشت موی سیاهم سپید

ورم مغز استخوان است از اوست

بسی نعمت از دولتش خورده ام

به نانش چهل سال پرورده ام

ز عمر گرامی شدم ناامید

برو حلقه در گوش کن ای پسر

همی گرد بر آستانش چو در