ز عمر گرامی شدم ناامید

بسی نعمت از دولتش خورده ام

به نانش چهل سال پرورده ام

کنون گشت موی سیاهم سپید

برو حلقه در گوش کن ای پسر

همی گرد بر آستانش چو در

اگر من نشستم تو در پای باش