دهان شمر چون لب بحر خشک

و گر در هوا برق کردی گذر

چو پروانه اش سوختی بال و پر

سیه گشته خون از حرارت چو مشک

شده بر سر شاخ بریان ز تاب

عنادل، چو بر سیخ مرغ کباب

تن ماهیان در دل آبگیر