همی برد ماهی بر آتش پناه

تن ماهیان در دل آبگیر

چنان سوختی کاندر آتش حریر

ز گرمی آب و هوا گرم گاه

در آن آب جوشیده بر روی شط

ز سوز جگر ماغ گفتی به بط

که وقت سمندر ز ما خوشتر است