دل سنگ می سوخت بر آفتاب

که وقت سمندر ز ما خوشتر است

خنک جان آن کس که بر آذر است

ز بس کآفتاب از هوا یافت تاب

گه آتش فکندی هوا در سحاب

گهی سوختی در زمین پای آب

درین موسم و در چنین حالتی