چو انسان عینی، همه مردمی

توای آنکه گوئیز سر تا به پای

به دلخواه من آفریدن خدای

پری یا ملک، یا بنی آدمی

تو عمری، از آن نیست هیچت وفا

چو صبحی، که پیوسته بادت بقا

سعادت رفیق جوانیت باد