سراندر بیابان و صحرا نهاد

روان رفت و آورد پا در رکاب

دلی پر ز تاب و سری پر عتاب

تکاور برانگیخت مانند باد

گهش سایه می ماند باز از رکاب

گهی در پیش قطره می زد سحاب

ز خاک زمین داشت گردی هوا