گهی در پیش قطره می زد سحاب

تکاور برانگیخت مانند باد

سراندر بیابان و صحرا نهاد

گهش سایه می ماند باز از رکاب

ز خاک زمین داشت گردی هوا

که بر دامنش می نشینی چرا؟

از آن رو که بر تخت او پشت کرد