که بر دامنش می نشینی چرا؟

گهش سایه می ماند باز از رکاب

گهی در پیش قطره می زد سحاب

ز خاک زمین داشت گردی هوا

از آن رو که بر تخت او پشت کرد

چه بنشست در وجه او غیر گرد

جهان را همه ساله آئین و خوست