که بازش نمی آمد آنجا به کار

گذشت از گل و باغ و صحرا همه

که با یار خوش باشد آنها همه

نه پروای باز و نه رای شکار

ندیدی به غیر از خیال رخش

نجستی بجز طلعت فرخش

ملک چون جدا ماند از یار خویش