ملک چون جدا ماند از یار خویش

که بازش نمی آمد آنجا به کار

ندیدی به غیر از خیال رخش

نجستی بجز طلعت فرخش

خیال نگارینش آمد به پیش

خیالی نمودش سحرگاه دوست

شد از جای و برجست و پنداشت اوست