به غیر از خیال رخ دلبرش

شد از جای و برجست و پنداشت اوست

گهی دست کردی چو زلفش دراز

که چون گیسویش در برآرد به ناز

نیامد شب تیره کس بر سرش

چو آغوش بهر کنارش گشود

نظر کردش اندر میان هیچ بود