تو با جان خوشی، ای خوشا جان تو

دلم را ز خاک درش باز جو

وگر یابی آنجاش آهسته گو

که من دورم ای دل ز جانان تو

تو نزدیکی ای دل بر آن دل گسل

مرا چاره ای کن که دورم ز دل

شب تیره اش دیده دمساز بود