به آن قاصد جان مشتاق ببر

سخندان محرم بریدی گزید

که با باد در چابکی می پرید

که این نامه، ای قاصد نامور

برید سخندان زمین بوسه داد

روالن گشت و افتاد در پیش باد

ز گرد ره آمد چو باد بهار