برید سخندان زمین بوسه داد

که با باد در چابکی می پرید

که این نامه، ای قاصد نامور

به آن قاصد جان مشتاق ببر

روالن گشت و افتاد در پیش باد

ز گرد ره آمد چو باد بهار

ره آوردی آوردش از شهریار