ازین پیش خوش طوطئی نغز گوی

پشیمانی آنگه نمی داشت سود

به خود بر تن خویش بیداد کرد

برین داستانی جهان یاد کرد

به گفتار از اهل سخن برده گوی

قضا را بدست لطیفی فتاد

به گفتار نغزش دل و هوش داد