حسد برد بر حال او روزگار

در آن خانه بنهاد هر دانه ای

برایش نبات و شکر می خرید

به خوشتر نباتیش می پرورید

شدش لقمه عافیت ناگوار

به دل گفت چندین درین تنگنای

چرا باشم آخر بدین پر و پای؟