به دل گفت چندین درین تنگنای

به خوشتر نباتیش می پرورید

حسد برد بر حال او روزگار

شدش لقمه عافیت ناگوار

چرا باشم آخر بدین پر و پای؟

چه گفتم که بود آن سخن ناپسند

که هستم به زندان آهن به بند؟