شدش لقمه عافیت ناگوار

برایش نبات و شکر می خرید

به خوشتر نباتیش می پرورید

حسد برد بر حال او روزگار

به دل گفت چندین درین تنگنای

چرا باشم آخر بدین پر و پای؟

چه گفتم که بود آن سخن ناپسند