روان پشت بر آفتاب بهار

خلاص من از رهگذار تو باد

از آن ماهر و قاصد اندر گذشت

چو با وزان شد در این پهن دشت

رخ آورد در سایه کردگار

چو برق دمان هر نفس می جهید

در و دشت و کهسار را می دوید