در و دشت و کهسار را می دوید

روان پشت بر آفتاب بهار

رخ آورد در سایه کردگار

چو برق دمان هر نفس می جهید

بیامد دوان تا در شهریار

چو خرم نسیمی به باغ بهار

چو بر تخت روی شهنشاه دید