بیامد دوان تا در شهریار

رخ آورد در سایه کردگار

چو برق دمان هر نفس می جهید

در و دشت و کهسار را می دوید

چو خرم نسیمی به باغ بهار

چو بر تخت روی شهنشاه دید

تو گفتی که بر آسمان ماه دید