رخ آورد در سایه کردگار

از آن ماهر و قاصد اندر گذشت

چو با وزان شد در این پهن دشت

روان پشت بر آفتاب بهار

چو برق دمان هر نفس می جهید

در و دشت و کهسار را می دوید

بیامد دوان تا در شهریار