چو خرم نسیمی به باغ بهار

چو برق دمان هر نفس می جهید

در و دشت و کهسار را می دوید

بیامد دوان تا در شهریار

چو بر تخت روی شهنشاه دید

تو گفتی که بر آسمان ماه دید

سریر شهنشاه را بوسه داد