که پروردش این جوی چشمم بناز

نظامی که امروز حسن تو راست

بدان کز پریشانی حال ماست

از آن سرو است چنین سر فراز

اگر نیستی در پی ات چشم من

تو نشناختی پایه خویشتن

تو این آبرو گر ز خود دیده ای