منم سروری، آب تر دامنی

زبر دست گشت و شدش دل ز جای

به دل گفت کز آب من برترم

چرا منت او بود بر سرم

کجا دارد او پای همچون منی؟

نکر التفاتی به آب روان

سر از کبر می سود بر آسمان