بزرگان درگاه برخاستند

زمین را ببوسید در پیش شه

چو نرگس سر افکنده از شرم پیش

ز روی شهنشاه و از کار خویش

به پوزش زبان را بیاراستند

که شاها کمین بنده شهریار

برین آستان آمد امیدوار