برین آستان آمد امیدوار

بزرگان درگاه برخاستند

به پوزش زبان را بیاراستند

که شاها کمین بنده شهریار

گرش می کشی بیش ازینش سزاست

وگر جرم بخشی طریق شماست

گر از ما نه عصیان پدید آمدی