به روی تو خوش بود احوال من

که رفتی چو گل ناگهان از چمن؟

ترا نیک تر دیدم از چشم خود

چرا دور کرد از منت چشم بد

برفتی و بر هم زدی حال من

چه گویم ز هجر تو بر جان چه رفت

ز گفتن چو سوداست رفت آنچه رفت