که رفتی چو گل ناگهان از چمن؟

ملک گفتش ای نازنین یار من،

چنین سیر گشتی ز دیدار من؟

چه دیدی ز گرمی و سردی من،

ترا نیک تر دیدم از چشم خود

چرا دور کرد از منت چشم بد

به روی تو خوش بود احوال من