چه دیدی ز گرمی و سردی من،

به رقص اندر آوردشان چو رباب

ملک گفتش ای نازنین یار من،

چنین سیر گشتی ز دیدار من؟

که رفتی چو گل ناگهان از چمن؟

ترا نیک تر دیدم از چشم خود

چرا دور کرد از منت چشم بد