فرو برد چون گشت روشن بر او

سبو راستی تلخ دادش جواب

که در گردن تو است خون شراب

بلورین صراحی چو آب از سبو

اگر چه صراحی سخن گوی بود

ولیکن به غایت تنک روی بود

بدان کو فرو داشت کرد این سخن