ولیکن به غایت تنک روی بود

بلورین صراحی چو آب از سبو

فرو برد چون گشت روشن بر او

اگر چه صراحی سخن گوی بود

بدان کو فرو داشت کرد این سخن

به گردن فرو آمدش خون دن

چو وقت جواب سخن در گذشت