به گردن فرو آمدش خون دن

اگر چه صراحی سخن گوی بود

ولیکن به غایت تنک روی بود

بدان کو فرو داشت کرد این سخن

چو وقت جواب سخن در گذشت

نمی باشد آن قول را بازگشت

خموشی به وقت حکایت مکن