گهی نکته خوش در انداختی

چو سرو سهی در میان چمن

گهی داشتی جام می شاه را

گهی بر مغنی زدی راه را

دل مجلس از غم بپرداختی

چو از روز یک نیمه اندر گذشت

سر سرفرازان ز می گرم گشت