چو قسم من است این همه گنج و بزم

بدانست کز چیست، رنجید چست

به شاه جهان گفت ای پادشاه

به کام تو بادا همه سال و ماه

چرا دیگری را رسد رنج رزم؟

چو صافی این باده من می خورم،

بود دردی اش نیز هم درخورم