چرا دیگری را رسد رنج رزم؟

به شاه جهان گفت ای پادشاه

به کام تو بادا همه سال و ماه

چو قسم من است این همه گنج و بزم

چو صافی این باده من می خورم،

بود دردی اش نیز هم درخورم

به اقبال داری پیروزگر